৭৫ বছৰীয়া স্বাধীনতাই আমাক কি দিলে?

 ৭৫ বছৰীয়া স্বাধীনতাই আমাক কি দিলে? এই প্ৰশ্নটোৰ আমিবিলাক সকলো ভাৰতীয়ই হ’ব পাৰে যদিও তাক অসমীয়া বুলি ধৰি লৈ আলোচনা কৰাটো বৰ বেছি দৰকাৰী হৈ পৰিছে। স্বাধীনতাৰ পৰা এতিয়ালৈকে দেখাত কিছুমান উন্নতি হৈছে – বিশ্ববিদ্যালয়কে ধৰি কিছু ভাল শিক্ষানুষ্ঠান হ’ল, কমকৈ হ’লেও কিছু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ প্ৰয়োগ হ’ল, ভাষা-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত কিছু স্বীকৃতি পোৱা গ’ল ইত্যাদি। পিছে ৭৫ বছৰ আগৰ দেশৰ এখন ধনী ৰাজ্য অসমক আজি তলৰ ফালৰ পৰা গন্তি কৰিলে সোনকালে পোৱা যায়। অসমৰ দুটা ডাঙৰ উদ্যোগ – চাহ আৰু তেল – বৃটিছে কৰি যোৱা। কেৱল অৰ্থনীতিয়েই উন্নতিৰ মাপকাঠী নহয় কিন্তু ক্ৰিয়া-কলা-সংস্কৃতি ইত্যাদিতো আমাৰ সফলতাই ৰজনজনাই যোৱা নাই। ৰাজনৈতিক স্বাধীনতা বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কিন্তু তাতকৈও বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ নিজৰ কিছুমান মাৰাত্মক দোষৰ পৰা মুক্তি পোৱাটো। বানপানী, অবৈধ প্ৰবজনকাৰী, সন্ত্ৰাসবাদ, এটা আওকলীয়া শিক্ষাব্যৱস্থা ইত্যাদি, আপাততঃ আমাৰ সমস্যা কিন্তু আমাৰ ভয়, এলাহ, পৰমুখাপেক্ষীভাৱ, অদূৰদৰ্শিতা – এইবিলাক আমাৰ সমস্যাৰ মূল। পিছে এইবিলাক ইমান মৌলিক দোষ যে এইবিলাকৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পোৱা ইমান সহজ নহয়। কিন্তু ক’ৰবাততো আৰম্ভ কৰিব লাগিব! আমাৰ সমস্যা ইমান যে আমাৰ সমস্যা কি তাক লৈ কোনো ডাঙৰ আলোচনাৰ প্ৰয়োজন নাই। এতিয়া কামৰ সময়। মাত্ৰ দুটা কথাৰ পৰা আৰম্ভ কৰিব পাৰি – আমি সকলোৱে পণ কৰিব লাগিব যে যিকোনো শ্ৰমৰ প্ৰতি আমি শ্ৰদ্ধাশীল হ’ম আৰু দ্বিতীয়তে যি মুঠি বুদ্ধিমান, সফল, কৰ্মী অসমীয়া আছে, তেওঁলোক অসম বা দেশ, বিদেশৰ যি ঠাইতে নাথাকক কিয়, তেওঁলোক মাৰ বান্ধি থিয় হ’ব লাগিব অসমৰ উন্নতিৰ বাবে – তেওঁলোকে নখ জোকাৰিলে নৈ ব’ব। ড° ভূপেন হাজৰিকা, ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া – যোৱা ৭৫ বছৰৰ দুজন অমূল্য ৰত্ন – কেৱল নিজৰ কথা ভবা হ’লে আমেৰিকা, ইংলেণ্ডত গজগজীয়া হৈ থিতাপি লাগিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু তেখেতসকলে নিজৰ জীৱন অসমৰ সেৱাৰ কাৰণে উৎসৰ্গা কৰি জাতিৰ ভেটি ধৰি ৰাখিলে। আজিৰ প্ৰবাসীখিনি বাৰু অসমলৈ ঘূৰি যাব নেলাগে – দূৰৰপৰাও আজিকালি বহু কাম কৰিব পাৰি। বহুতে ইতিমধ্যে কৰি আছেও। তাকে আৰু পদ্ধতিগত, সন্মিলিত, নেৰানেপেৰা এক ফলপ্ৰসূ প্ৰচেষ্টালৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে আৰু তাৰ লগতে সকলোৱে সকলো ধৰণৰ শ্ৰম আগবঢ়ালে আমাৰ ভৱিষ্যত বৰ উজ্জ্বল হ’ব। স্বাধীনোত্তৰকালত আমি বহুকেইটা আন্দোলন কৰিলো। আন্দোলনবিলাকৰ লক্ষ্য মহান আছিল কিন্তু পথ আৰু ফলাফল চিন্তনীয়। আজি আমি আকৌ আন্দোলন কৰিব লাগিব। কিন্তু এইবাৰ বেলেগ আন্দোলন হ’ব – সকলো ভাৰতীয়ৰ লগতে সকলো ক্ষেত্ৰতে সমানে ফেৰ মাৰি কৰা এক সহযোগিতাৰ আন্দোলন। এই আন্দোলন অসহযোগ আন্দোলনতকৈ বেছি কঠিন হ’ব। আমি পাৰিম – এয়াই একান্ত আশা।

('দৈনিক অগ্ৰদূত' বাতৰিকাকতৰ 'খোলামঞ্চ'  শিতানৰ বাবে লিখা)