জীৱনৰ টুকুৰা খবৰ

For the English version, please click here.

জীৱনৰ টুকুৰা খবৰ

সৌৰভ মৰিকলঙীয়া

জীৱনৰ কিছুমান সৰু সুৰা কথা জুকিয়াই আছিলো। তাকে লিখিবলৈ ওলাইছো।

আপোন ঘৰৰ গোন্ধ

মোৰ সৰু জীয়ৰীয়ে ঘোঁৰা চলাবলৈ শিকি আছে। ঘোঁৰাশাল আমাৰ ঘৰৰ পৰা পাঁচ কিলোমিটাৰমান মাত্ৰ, কিন্তু তাৰ পৰিবেশ এনেকুৱা যে আমাৰ মৰিকলং গাঁৱৰ বাঁহৰ তল, গুৰি পথাৰ পোৱাগৈ যেন লাগে। দীঘলীয়া মৰিকলং বিলৰ নিচিনা বিল এখনৰ পাৰে পাৰে পাতলীয়া হাবিৰ মাজেৰে জীয়ৰী ঘোঁৰাত উঠি যায় আৰু মই তাইৰ কাষে কাষে খোজ কাঢ়ি থাকো, ঘোঁৰা দৌৰিলে ময়ো দৌৰো পাছে পাছে। এঘণ্টা সময়লৈ এই কুচকাৱাজ চলি থাকে। সেই এঘণ্টা সময় মোৰ শৈশৱলৈ ঘূৰি যোৱা যেন লাগে। গৰুৰ গোবৰ নাই কিন্তু আছে ঘোঁৰাৰ লাদ। গছৰ প্ৰকাৰ অলপ বেলেগ হলেও একেই সুন্দৰ বনানী, বৰষুণ হ’লে তলত একেই বোকা পানী।

ঠাণ্ডাৰ এদিন ঘোঁৰাশালৰ মালিকহঁতে জুই ধৰি জুই পুৱাই আছিল। ধোঁৱাৰ গোন্ধ পাই লগে লগে জীয়ৰীয়ে ক’লে, “মৰিকলং আইতাৰ ঘৰৰ নিচিনা গোন্ধাইছে।“ হয়, হয় – সঁচায়ে আমাৰ ঘৰৰ নিচিনা গোন্ধাইছিল, আমাৰ শৈশৱৰ দৰে আমোলমোলাইছিল।

উদাৰমনা, সহনশীলা মা প্ৰকৃতি

যোৱা বছৰ জুলাই মাহত কৰ্ম্মসূত্ৰে বাংগালোৰলৈ গৈছিলো। বাংগালোৰৰ ৰাজাজীনগৰৰ শ্বেৰাটন গ্ৰেণ্ড বোলা হোটেলখনত আছিলো। মাও আহিছিল আৰু মোৰ লগতে হোটেলতে আছিল। সেই সময়তে আকৌ চেন্নাইত কম্পিউটাৰ ইঞ্জিনীয়াৰিং কৰি থকা মোৰ ডাঙৰ ভাগিনে বাংগালোৰত ট্ৰেইনিং কৰি আছিল। তাই আমাক লগ কৰিবলৈ আহিল।

সন্ধিয়া সময়ত আমি একেবাৰে কাষৰে অৰায়ন মললৈ ওলালো। হোটেল আৰু মলৰ মাজত এজোপা গছ আছে। বহুত শব্দ শুনি আমি তিনিওটাই ওপৰলৈ চালো। গছজোপাত কেৱল ভাটৌ আৰু ভাটৌ ! পাততকৈ বেছি ভাটৌ আছিল বুলি ক’লেও হয়তো বেছিকৈ কোৱা নহ’ব। তিনি প্ৰজন্মৰ আমি তিনিওটাই তাকে দেখি ইমান আনন্দ পাইছিলো যে বুজাব নোৱাৰো। গোটেইখন চাৰিওফালে কংক্ৰিটৰ অৰণ্য – গছ কেইজোপা আছে তাক আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পাৰি। তাতে উদাৰমনা, সহনশীলা মা প্ৰকৃতিয়ে হিয়া উজাৰি সৌন্দৰ্য্যৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছে !

শ্ৰমৰ মৰ্য্যাদা

আজি অলপদিন আগলৈকে আমাৰ বৰ জীয়ৰীক ছবি আঁকিবলৈ শিকোৱা ইয়াতে ডক্টৰেট কৰি থকা ছোৱালীজনীয়ে আমাৰ ঘৰ সৰা-মোচাও কৰিছিল। এতিয়া অন্য এটা কাম পোৱাত তাই সৰা মোচাৰ কাম কৰিবলৈ সময় নোপোৱা হ’ল কিন্তু আমাৰ ঘৰতে হোৱা এই কথাটোক লৈ মই চিৰ জীৱন গৌৰৱ কৰি থাকিম।

এদিন অফিচৰ বেৰৰ ফালে চাই দেখো এজন সুন্দৰ চেহেৰাৰ মানুহে ৰং কৰি আছে। মানে ৰং কৰা মিস্ত্ৰী। কিন্তু ৰং কৰা মিস্ত্ৰী নে ক’ৰবাৰ ইউনিভাৰচিটীৰ প্ৰফেচৰ, ধৰিবৰ উপায় নাই।

ঠিক তেনেকৈয়ে চুট-টাই মৰা বাচ ড্ৰাইভাৰবিলাক দেখিলে মনটো ভাল লাগি যায়।

কামৰ কোনো সৰু বৰ নাই।

বিবাহ বিচ্ছেদ

মোৰ বৰ মৰমৰ হাংগেৰিয়ান বন্ধু এজনৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হ’ল। ১৫ বছৰতকৈও বেছি কালৰ বিয়াৰ পাছত সিহঁতৰ এৰা এৰি হ’ল। বন্ধু, বন্ধু-পত্নী দুয়োজনেই মোৰ খুব আপোন। মৈত্ৰেয়ী দেৱী, চেচেনী বাথৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ব্ৰাটিচলাভা, ব’ম্বে পেলেচলৈকে – সিহঁতৰ লগত মোৰ বহুত ধুনীয়া স্মৃতি জড়িত হৈ আছে। এসময়ত ২৫দাল মম জ্বলাই মোৰ হতুৱাই কেক কটুৱাই সিহঁতৰ ঘৰত মোৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন পতা মানুহ সিহঁত।

এতিয়া এৰা এৰি হ’ল।

সিহঁত নিজৰ নিজৰ বাটত নতুন নতুন সংগী লৈ ঠিকেই আগ বাঢ়ি গৈছে। মইহে ক’ৰবাত ৰৈ আছো সিহঁত দুটাক আকৈ একেলগে পাম বুলি।

খোৱা বনোৱাৰ আনন্দ

গোটেই জীৱন মই গৰহৰ নিচিনাকৈ খাইছো। মদ, ভাং, বিড়ি, চিগাৰেট মই একো নেখাও। কিন্তু বাকী খোৱা বস্তু! মাটি দালিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বেলেগ বেলেগ কণ্টিনেণ্টেল ডিশ্বলৈকে – মই বৰ নিয়াৰীকৈ আৰু বৰ বেছিকৈ খাও।

গোটেই জীৱন খাই আছো কিন্তু খোৱা বনোৱাৰ লগত মোৰ সম্পৰ্ক নাছিল বুলিবই পাৰি। আজিকালি লাহে লাহে এটা দুটা বস্তু বনাবলৈ আৰম্ভ কৰিছো। মাংসৰ তৰকাৰী, কণীৰ তৰকাৰী, বিৰিয়ানী ।  অলপ দিন আগতেতো পাঁচ ফুৰণ দি চম্ভাৰ দিয়া দালিয়েই বনাই দিলো। চম্ভাৰ দিয়া বস্তুটোৰ প্ৰতি মোৰ এটা বেলেগ শ্ৰদ্ধা আছে। এনেকুৱা লাগে যেন এইটো পাকৈত ৰান্ধনীৰ এটা সহজ যেন লগা কিন্তু গুৰুত্বপূৰ্ণ কলা। সেই টেণ্ডলকাৰৰ স্ত্ৰেইট ড্ৰাইভেৰে বাউণ্ডেৰী কোবোৱাৰ  নিচিনা কথা। এনে লাগে যেন ডিফেন্সহে খেলিছে কিন্তু বল গৈ বাউণ্ডেৰীৰ বাহিৰ!

খোৱা বনাই এটা বেলেগ আনন্দ পাও। ৰিলেক্সড হও।

ধৈৰ্য্য আৰু আশা

সৰু জীয়ৰীক লৈ পিয়ানো ক্লাচলৈ অহা যোৱা কৰি আছো। আগ কিমান বাঢ়িছে তাকেহে ভালকৈ গম পোৱা নাই। কিন্তু মনত এটা আশা লৈ বৰ ধৈৰ্য্যেৰে প্ৰত্যেক সপ্তাহতে অহা-যোৱা কৰি আছো।

এই ধৈৰ্য্য আৰু আশা একেবাৰে অমূলক নহয়। যেতিয়া তাইক প্ৰথম সাঁতুৰিবলৈ লৈ যাও, আৰম্ভণিৰ ডেৰবছৰমান তাই প্ৰায় একোৱেই পৰা নাই। কিন্তু মোতকৈও বেছি ধৈৰ্য্য ইয়াত শিক্ষকৰ। মই কেতিয়াবা সুধিলে কয়, “ নাই, তাই ভাল কৰি আছে !” হয়ো হয় – তাৰ পাছৰ ডেৰবছৰত তাই ছটা দেওণা পাৰ হৈ তিনিটা সাঁতোৰৰ ডিপ্লমা পূৰা কৰিলে। তাই এতিয়া নেদাৰলেণ্ডৰ সাঁতোৰ সুৰক্ষা মানদণ্ডেৰে স্বীকৃত সাঁতোৰবিদ। বয়স আঠ বছৰ।

কৰাইগুৰিৰ বেলেগকৈ থোৱা টেমা

মায়ে বনোৱা কৰাইগুৰি – মোৰ কাৰণে পৃথিৱীৰ ধুনীয়া ধুনীয়া খোৱাবিলাকৰ সম-মৰ্য্যাদাত থকা এটা বস্তু। যিমানে কৰাইগুৰি নানো কিয় এমাহ মানৰ ভিতৰত শেষ হৈ যায়। এতিয়া জীয়ৰীহঁতেও জুটি পোৱা হৈছে। গতিকে আৰু সোনকালে শেষ হয়।

এইবাৰো সোনকালে শেষ হ’ল। কিন্তু দুদিনমান আগতে পৰিবাৰে পাকঘৰ ঠিকঠাক কৰি থাকোতে ডাঙৰ টেমাত জাগা নোহোৱাত বেলেগকৈ থৈ দিয়া সৰু কৰাইগুৰিৰ টেমা এটা ওলাল। সেয়া যেন কৰাইগুৰি নহয়, গোটা অমৃত। ঘৰত এটা আনন্দৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি হ’ল।

বন্ধুত্ব

অলপদিন আগৰ কথা। চাইকেল লৈ অফিচলৈ যাম বুলি ওলাই দেখিছো বৰষুণটো অলপ বেছিকৈ দি আছে। চাইকেল বাদ দি গাড়ীত বহিলো। গাড়ীৰে ওলাই ঘৰৰ ওচৰৰ সৰু তিনি আলিটোত দেখিছো এফালৰ পৰা ১৪-১৫ বছৰীয়া ল’ৰা এটা চাইকেলত আহি আছে। বৰষুণলৈ কেৰেপ কৰা নাই – মুখত হাঁহি। দেখিছো আনফালৰ পৰা তাৰ বন্ধু এটা চাইকেলত আহি আছে। দুয়োটা লগ হৈ চাইকেল চলাই আগবাঢ়ি গ’ল। মই গাড়ীত পাচ পৰি ৰ’লো।

কথা নহয় বন্ধু, কাম

মই আটাইতকৈ বেছি কৰা কামটো হৈছে – ভবা। তাৰ পাছত কথা। তাৰ পাছত কাম। ভাৰতবৰ্ষত থকালৈকে এনেকৈ ঠিকেই চলি আছিল। বহুত মানুহ আছিল কাম কৰি দিবলৈ। বহুত কামেই নকৰিছিলো কিন্তু তাৰ ভিতৰত কিছুমান কাম কেতিয়াও কৰিয়েই নেপালো। তাৰে এটা হ’ল গাড়ীৰ টায়াৰ সলোৱা। গাড়ী চলোৱা ষোল্ল বছৰ হ’ল। বাংগালোৰত থাকোতে কিমান চকা ফুটিছে। কোনোবা ৰবি, হৰিক পাইছিলো নে নাই মনত নাই কিন্তু কোনোবা ইছমাইল ভাই, চেলিম ভাইক হাততে পাইছিলো। গতিকে কামটো কেতিয়াও কৰিয়েই নেপালো।

অলপদিন আগতে ইয়াত মোৰ গাড়ীৰ চকা ফুটিল । ৰবি, হৰিতো নায়েই, ইছমাইল, চেলিম, গেৰী, ডেনিচ – কোনো নাই। গতিকে আপোন হাত জগন্নাথ। এবাৰ ইউটিউবত চালো আৰু নিজে সলালো।

চকা সলাই যি এটা শান্তি পালো তাক বুজাব নোৱাৰো ।

Love Thy Neighbour

মোৰ আৰু মোৰ চুবুৰীয়া অৰুণৰ (আচল ডাচ্চ নাম য়েৰুন কিন্তু অৰুণ যেন শুনি কাৰণে অৰুণ বুলিয়ে লিখিছো) সীমাত এখন বেৰ আছে। বেৰত মোৰ ফালে থকা লতা এডালৰ শিপাই এনে খাও খাও ৰূপ লৈছে যে বেৰ ফুটা কৰি বেয়া কৰি পেলাইছে। অৰুণৰ লগত কথা পাতি সিদ্ধান্ত ল’লো যে লতাডাল আঁতৰাম। এদিন অৰুণৰ দেউতাকো আহিল (তেওঁ ওচৰতে থাকে।) তিনিওটা লাগি লতাডাল আঁতৰালো। বেছ জেদী লতা – বৰ কষ্ট হ’ল। তাৰ পাছত দেখিলো বেৰৰ জখম কৰিছে লতাই। কথা পাতিলো ক’ৰ পৰা পকা মিস্ত্ৰী মাতিম। অৰুণৰ দেউতাকে ক’লে, “মিস্ত্ৰী কিয় লাগে, মই নিজে আকৌ এদিন আহি কৰি যাম।“ কথা মতে কাম। পাছত এদিন মানুহজনে বালি, চিমেণ্ট আৰু যাৱতীয় সঁজুলি নিজে আনি মচলা বনাই গোটেই বেৰৰ প্লাষ্টাৰ কৰি দিলে। মই আৰু অৰুণে অকৰ্ম্মণ্য যোগালীৰ নিচিনাকৈ পাচফালে ৰৈ চাই আছিলো।

চুবুৰীয়াৰ প্ৰতি এই মৰম দেখি মই আপ্লুত হ’লো। এনেয়ে মাতি চাহ একাপো নুখুৱায় কিন্তু এনেকৈ দৰকাৰৰ সময়ত সহায় কৰে।

যোগ্য ভোগ্যা বসুন্ধৰা

বৰ্ত্তমান কৰনাই দমাই থৈছে কিন্তু এনেয়ে দেশত নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন লৈ হুলস্থুল চলি আছে। মোৰ আকৌ আমি সৰু থাকোতে আমাৰ ঘৰত কাম কৰা মিঞানী এজনীলৈ মনত পৰি আছে। ঘৰৰ কাম বন কৰে। আমি পৰীক্ষালৈ বুলি ওলাই গ’লে ভঙা ভঙা অসমীয়াৰে “বগবানে বালাই কৰিব” বুলি আশীৰ্বাদো দিয়ে।

আইনখনত খুঁত আছে। আমি প্ৰতিবাদ কৰিছো, কৰাটো উচিত। কিন্তু লগতে আমি এইটোও মনত ৰাখিব লাগিব যে মা প্ৰকৃতিয়ে এইক্ষেত্ৰত কেৱল এখন আইনেই বনাইছে। সি হ’ল – যোগ্য ভোগ্যা বসুন্ধৰা ! আন্দোলনমুখী হোৱাৰ লগতে আমি কৰ্ম্মমুখীও হ’ব লাগিব। নহ’লে আমাক  ধ্বংস কৰিবলৈ কোনো  CAAৰ প্ৰয়োজন নাই – আমি এনেয়ে লুপ্ত পাম। তেতিয়া কোনো NRCয়েও আমাক ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰে ।

আৰু এটা কথা। ভগবানে আমাক সকলোকে মানুহ বুলি সৃষ্টি কৰিছে। মানবীয়তাই পৰম ধৰ্ম্ম।

কৰনাৰ প্ৰলয় আৰু পিতৃহীন জীৱন

কৰনাৰ বা-মাৰলীয়ে গোটেই মানব সভ্যতাক জোকাৰি গৈছে। সভ্যতাৰ তুংগত আছো বুলি আমি সকলোৱে ভাবি আছিলো কিন্তু মা প্ৰকৃতিয়ে আকৌ এবাৰ দেখুৱাই দিলে আমি কিমান তুচ্ছ, আমি কিমান দুৰ্ব্বল।

এই চৰম সংকটে কিন্তু জীৱনটোক নতুনকৈ চোৱাৰ এটা সুবিধা দিছে। জীৱনত ভালৰ লগতে যিবোৰ জাবৰ-জোঁথৰকো আমি ভাল বুলি ভাবি আছিলো সেই সোপাক চিনাক্ত কৰি আঁতৰাই পেলোৱাৰ আৰু সঁচায়ে ভালখিনিক আৰু গাঢ় কৰাৰ এয়াই সময়। সেই ফালৰ পৰা কৰনা এক আশীৰ্বাদ। বঙালী গায়ক নচিকেতাৰ কৰনাৰ কবিতা আৰু তাৰ অনুপ্ৰেৰণাৰে মনোজ কুমাৰ গোস্বামীয়ে লিখা কবিতাটো এতিয়ালৈকে হয়তো সকলোৱে শুনিছে।

এই কৰনাৰ প্ৰলয়ৰ আগতে বৰ এজাক ডাঙৰ ধুমুহা আমাৰ জীৱনৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গ’ল। সি আমাৰ দেউতাক লৈ গুছি গ’ল। পিতৃবিয়োগৰ শোক – সৰ্ব্বজনবিদিত। সেই কথা মই আৰু বেলেগকৈ কি লিখিম ! চল্লিশৰ উৰ্দ্ধৰ মানুহ মই – মোৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ গৰাকী মই নিজে কিন্তু তথাপি দেতা নোহোৱা হোৱাত ধৰণী লৰি গ’ল, জীৱন নাৱৰ নাৱৰীয়া নোহোৱা হোৱাদি হ’ল। এই অভাৱ হয়তো কেতিয়াও পূৰণ নহ’ব।

এই হাজাৰ দুখৰ মাজত এটা ভাল কথাও অনুভব হৈ আছে। দেতাৰ অনুপস্থিতিত মোৰ ভয় আৰু নোহোৱা হৈ গৈ আছে, সাহস বাঢ়ি গৈ আছে। হয়তো মৃত্যুক একেবাৰে ওচৰৰ পৰা দেখাৰ কাৰণে। বা হয়তো এই কাৰণে যে মোৰ অৱচেতন মনে ভাবিছে – দেতা, যি আছিল সাহসৰ অপাৰ সাগৰ, যিহেতু আৰু নাই, মই নিজেই নিজৰ সহায় হ’ব লাগিব। গুণীলোকে কয়, “Fear is not good for great”। ভয় নোহোৱা হৈ অহাত এনে এটা ভাব হৈছে যেন কিবা এটা ডাঙৰ কথাৰ ফালে আগ বাঢ়ি গৈ আছো।

কিবা এটা ডাঙৰ হয় নহয় নেজানো কিন্তু তাৰ আশাৰে মই আগ বাঢ়ি গৈ আছো। এই আশাই এটা সুন্দৰ ভৱিষ্যতৰ মূল ভেঁটি।